بسم الله.

او، دیگر هیچ‌وقت نتوانست با خیال راحت ازخانه اش بیرون برود. درست مثل سلمان رشدی. همان روزهای اول حکم ارتدادش صادر شد.

او، در حالی که مشغول به روز رسانی صفحه‌ی «کمپین یادآوری امام نقی ع به شیعیان» بود دستگیر شد. خیلی زود اعدامش کردند.

او، سایت پر طمطراقش را در این راه از دست داد.  همان روزهای اول عده‌ای گمنام سایتش را هک کردند.

او، می‌خواست تقدس را از همه جا پاک کند. اما نمی‌دانست وقتی مقدسات را نادیده می‌گیرد، مسلمان‌ها تقدس خونش را نادیده خواهند گرفت. شاید هم می‌دانست...

آنها،

همه‌ی آنها،

چند هفته بعد توسط افرادی گمنام کشته شدند.

***

حالا، بیشتر از 313 سایت به صورت تخصصی روی زندگی امام نقی ع کار می‌کنند.

حالا، بیشتر از 313 داستان از زوایای مختلف زندگانی ایشان نوشته شده است.

حالا، بیشتر از 313 فیلم کوتاه و بلند مستند و داستانی از زندگی ایشان تولید شده است.

حالا بیشتر از 313 کتاب در مورد ایشان در همه کتابخانه ها هست.

حالا، بیشتر از 313 هزار  پوستر ، عکس و نقاشی در تمجید و تکریم شخصیت آسمانی‌شان خلق شده است.

حالا، بیشتر از 313 نوحه هنری تقدیم ایشان شده است.

حالا بیشتر از 313 شعر نو و کلاسیک تقدیم ساحت مقدسشان شده است.

حالا، روحانی‌ها بالای منبر که می‌روند دوست دارند در مورد امام غریبشان حرف بزنند.

حالا، هر سال، سالروز  میلاد و شهادت ایشان با شکوه ویژه ای برگزار می‌شود.

حالا، هر سال دهه ای داریم به پاسداشت مقام بی بدیلشان.

حالا همه دوست دارند زیارت جامعه بخوانند!

***

حالا، هنوز نیامده.

اما می‌تواند نزدیک باشد.

بسم الله الرحمن الرحیم

 یازده شب است و داری با عجله نماز مغربت را می‌خوانی. باید با عجله بخوانی، مجبوری، قضا می‌شود والا. نمازعشا را هم طبق عادت مسبوق با همان ریتم فیصله می‌دهی و می‌نشینی کنار دوستت.

داری با دوست بسیجی‌ات در مورد اخلاقیات و برنامه‌های تذهیب نفس و مکاید شیطان حرف می‌زنی. حواستان گرم صحبت است که ساعت می‌شود دوی نصفه شب.

بزور همدیگر را می‌خوابانید و صبح ساعت 10 از خواب بیدار می‌شوید. نه او از تو می‌پرسد که نماز صبحت چه شد و نه تو اصلا چیزی یادت می‌آید.

می‌روی سراغ لپ‌تاپت و چیزی در خاطرت باقی نمانده است از آن‌روزهایی که با کامپیوتر فکستنی بسیج هزار کار روی سرتان ریخته بود و تو داد داشتی از نبود امکانات و با همان امکانات باز هم کاری بر زمین نمی‌ماند و حالا که ...

بگذریم، اساسا با لپ تاپ شخصی که کار فرهنگی نمی‌شود کرد، تازه اگر هم بشود چطور می‌خواهند ثبتش کنند؟! اساسا «شخصی» تعریف خاصی دارد...

کانکت می‌شوی به اینترنت و اولین‌جا وبلاگ «شخصی» خودت است و نظراتش. بعد هم می‌روی وبگذر آمار بازدید کنندگانت را چک می‌کنی و کمی هم اعصابت داغان می‌شود از صرف این‌همه ذوق و قریحه که دیروز تنها 10 بازدید داشته، آن‌هم نصفش خودت بودی. با آن سرک‌کشی‌های دم‌ به‌ دقیقه‌ایت.

از این‌ها که بگذریم اولین مکان‌هایی که می‌شود رؤیتت کرد وبلاگ کسانی است که برایت نظر گذاشته‌اند.

می‌روی آنجاها و نظر می‌گذاری برای پست‌های آنچنانی‌. پست‌هایی که خیلی‌هاشان مثل خیلی از پست‌های خودت احساسات کور شخصی‌اند. احساساتی که انتظار امام زمان را هم آنقدر پاستوریزه میکنند که تفاوت چندان بعیدی نکند با انتظار یک پسر برای دوست دخترش یا یک دختر برای دوست‌پسرش.

مشتی نظرات سخیفانه‌تر از پست‌ها برایشان می‌گذاری و می‌روی رد کارت.

می‌روی سایت بازی. چه می‌دانم هتریک یا دهکده‌ی نمنه یا...

و در ذهنت اصلاوابدا به‌هیچ‌وجه چیزی آزارت نمی‌دهد که تو باید الان می‌رفتی پی یاد گرفتن انگلیسی یا عربی یا هر دوشان و اساسا برایت هیچ محلی از اعراب ندارد این که الان عده‌ای –و یا شاید هم ملتی- همین گوشه کنارها، جایی که شاید روزی جزئی از خاکت بود، دارند با دستان خالی عاشورا می‌سازند و سخت تشنه‌ی یک جرعه کار رسانه‌ایند.

رتق و فتق امور بازیت که تمام شد می‌روی سراغ سایت‌های سیاسی تا ببینی این اصلاح‌طلب‌های فلان فلان شده جدیدا چه غلطی کرده‌اند و برای پیشگیری از پیشروی‌شان تو باید چکار کنی و صد البته هزاران بار در ذهنت تاکید می‌کنی روی اینکه من باید بدانم،من باید بدانم، نخیر! همین! فقط همین! در همین حد کافی است.

کم کم صدای اذان ظهرهم می‌آید و تو گوشهایت از شنیدن این صدا می‌رنجند و توی دلت خیلی یواش –طوری که خدا نشنود-می‌گویی حالا نمی‌شد کمی دیرتر و به کارت ادامه می‌دهی و چند کامنتی هم توی «الف» و «رجا» و «جهان» علیه این چپی‌های چپه می‌گذاری قربه الی الله و می‌روی سراغ نماز.

در راه مسجد به وجدانت آمار فعالیت‌هایت را می‌دهی که امروز در جبهه‌فرهنگی‌انقلاب‌اسلامی کلی  کار کردم و چه کامنت‌ها که نگذاشتم و الخ.

***

بعد از ظهر کلاس داری و باید بروی دانشگاه.

وای که چقدر از جو کثیف و مبتذل دانشگاه بدت می‌آید. از این پسرکان پررو و دخترکان بی‌حیا. می‌روی سر کلاس. استاد هنوز نیامده و تو، چند دقیقه‌ای باید خوش و بش‌های  مبتذل همکلاسی‌هایت را تماشا کنی و ببینی که چقدر سخیفانه با هم حرف می‌زنند و ته دلت -با یک بغض حسرت‌بار- بگویی اصلا دختر و پسر مسلمان که نباید با نامحرم اینقدر راحت باشند و درهمین حین عمرا یادت بیاید کامنت‌های سراسر عشوه و {...}آوری  که امروز برای چند تا از همین جنس مخالف‌ها  گذاشتی با آن ادبیات بی‌افانه و جی‌افانه‌ات. البته خب اگر هم یادت بیاید پاسخی قاطع می‌دهی به وجدانت که مگر فضای مجازی هم از این حرف‌ها دارد و ما که بسیجی هستیم و از آن حرف‌ها و مقاصد شوم نداریم و...

 با همین چند جمله وجدانت را خفه می‌کنی و به ادامه تماشای خیلی‌دردآور خوش‌وبش خواهران و برادران همکلاسی مشغول می‌شوی.و اصلا من چه میگویم، کدام وجدان‌درد؟!

استاد وارد می‌شود و شروع می‌کند به درس دادن.

چیزی نمی‌فهمی. حق داری. قصور از تو نیست. جلسه‌ی قبل را نیامده بودی و بجای کلاس رفته بودی جلسه‌ی فرهنگی که تصمیم بگیرید در مورد تعداد جزواتی که قرار است تهیه بشود در مورد جریان انحرافی ای که قرار است شکل بگیرد تا انتخاباتی که قرار است برگزار شود را به گند بکشد. خدا لعنت‌شان کند. برنامه ریزی تا کجا.

وسط‌های کلاس خسته می‌شوی و به بهانه‌ی موبایلی، آبی، چیزی می‌روی بیرون و دیگر نمی‌آیی.

بجایش می‌روی آمفی‌تئاتر. جلسه‌ی دانشجویان است با هیات رئیسه. تا اینجایش که اشکالی ندارد.خیلی هم خوب! مشکل از برگزارکننده‌ است. در دلت با کینه و خشم انقلابی و مقدسی که داری نسبت به این بچه‌های ضدولایت‌فقیه شورای صنفی -همان انجمن سابق یا شاید هم حاضر- می‌روی تا نگذاری دست از پا خطا کنند و کلا می‌روی تا در صحنه باشی و در راه عاشقانه زیر لب زمزمه می‌کنی که «بسیجی باید در وسط میدان باشد تا ...»

هر چند قدمی که بر می‌داری یک بار هم سرت را به نشانه تایید تکانی می‌دهی و کلا

خوشحالی از این‌همه در صحنه بودنت. حالا بازیگر یا بازیگردانش چندان برایت مهم نیست.

***

برنامه تمام می‌شود و شرح ماوقع را هم اصلا دوست نداری که من بنویسم...

***

غروب است و خسته و کوفته می‌روی اتاقتان و کمی استراحت می‌کنی تا برای جلسه‌ی امشب آمادگی داشته باشی. موضوع جلسه را نگفته‌اند و چندان هم برایت مهم نیست بالاخره یکی از کارهای فرهنگی بسیج است دیگر. زمان جلسه فرا می‌رسد و توی راه همینطور که می‌روید به اتاق جلسه اطلاع می‌دهندت که جلسه در مورد نشریه است. نشریه که چه بگویم...

منظور همان فصل‌نامه تک‌برگ است.

جلسه آغاز می‌شود و مدیر جلسه انگار که خودش حرفی نداشته باشد از حاضرین می‌خواهد تا نظراتشان را بگویند و بجز چند نفری که همیشه وراجند و حرف‌به‌دهان - و صد البته زِرّاف- ، همه دارند فکر می‌کنند که چه بگویند که یک شیرپاک‌خورده‌ای بحث مشکل تایپ نشریه را مطرح می‌کند و حرفمان می‌آید. یک ساعتی از جلسه گذشته و هنوز افسران نرم دارند در مورد تایپ و مشکلات مربوطه صحبت می‌کنند که یادت می‌آید نماز مغربت را نخوانده‌ای و حالا دیگر قضا شده. شک داری که بروی یا نه که دوستان منعت می‌کنند و تو هم ولایت‌پذیری‌ات را به نمایش می‌گذاری و می‌مانی. حدود دوازده شب است که خلاص می‌شوی و نماز عشایت را که هنوز قضا نشده تندی می‌خوانی. این‌بار نه از بیم قضا شدن که از فرط خستگی.

به سمت تختت میروی و با خودت فکر می‌کنی که این شهید آوینی هم مرد بزرگی بود ها. با این حرف‌های برانگیزاننده‌ و جهادی‌اش. همان طور که دارد خوابت می‌برد آن حرفش را هم که امروز توی اینترنت دیده بودی را در ذهنت تکرار می‌کنی که «نبرد پایان بشریت نه نبردی میان اسلام و کفر یا اسلام و صهیونیسم یا اسلام و گرایشات دیگر. بلکه نبرد پایان بشریت نبردی میان دو قرائت از اسلام است، قرائت اسلام ناب و اسلام امریکایی، اسلام محمدی و اسلام ابوسفیانی و من یک ساعت از این نبرد را به هزار لیلة القدر نمیفروشم!»

و هنوز به اواسط جمله نرسیده خوابت می برد...

***

و البته یک بخش هایی از روزت را نمی‌گویم شاید این بچه‌های آن‌وری بیایند بخوانند، رویشان زیاد شود، والا در مورد آن فیلم جذابی که امروز کاملا اتفاقی - توی لپ تاپ خودت با هدف آنالیز- دیدی هم چند خطی می‌نوشتم. همینطور در مورد آن یاروی از خدا بی‌خبری که چشمت را گرفته و همین‎طور در مورد ....

لا اله الا الله!

خداوند همه‌ی ما را ببخشاید...

چی؟

هیچی! تو بخواب افسرجان!

***

***

***

***

پی نوشت :

-خواهشا برداشت بد نفرمایید. اینها نه حکایت یک نفر که تصور عیوب ده‌ها نفر در یک‌نفر در آنِ واحد است. شاید هیچکدام از ما اینقدرها هم داغان نباشیم اما خوب! شاید هم ...

-شاید مایه ای طنز داشته باشد اما اصل قضیه خیلی درد آورتر از اینهاست که...